Werken vanuit je kot

Opgeruimd staat netjes

Ik ga tegen zere schenen trappen, ik weet het. So be it! Laat ons hopen dat er ook ergens te lande enkele medestanders zijn. Of ver over de grens misschien. Mensen mogen dan de grens niet meer over (voorlopig), gedachten en ideeën wel.

Je kan tegenwoordig geen tijdschrift openslaan, je TV of radio niet aanzetten of niet op de sociale media kijken, of je wordt om de oren geslagen met verhalen of posts van mensen die heel hun kot hebben gekuist. Van zolder tot kelder, alles opgeruimd, uitgekuist, hele inboedels weggegooid, nergens nog een vuiltje te bespeuren. Jarenlang uitgestelde klussen en klusjes zijn in enkele weken tijd uitgevoerd en de tuin ligt er pico bello bij. En dat allemaal dank zij de ... coronamaatregelen. 

70 procent

Dat zit zo. Sinds het begin van de coronacrisis kunnen bedrijven die het moeilijk hebben tijdelijke werkloosheid inroepen voor hun werknemers. Tijdelijk betekent beperkt in de tijd en dat valt hier letterlijk te nemen. Het kan gaan om een dag, enkele dagen per week, hele weken, maandenlang, tot eind juni (voorlopig, er gaan stemmen op om dit te verlengen). Deze maatregel is goed, en vooral goedbedoeld. Mensen die, omdat er nu eenmaal geen of minder werk is, niet hoeven te werken en een uitkering tot 70 procent van hun loon krijgen is een prachtige oplossing. Vooral voor mensen met een laag tot gemiddeld inkomen. OK, 70 procent is nog altijd 30 procent minder maar honderd maal beter dan niks, zelfs geen vooruitzicht op nieuw of ander werk. 

Voor een niet onbelangrijk deel van de werkenden onder ons is 70 procent om niks te doen mooi meegenomen. Het is tenslotte tijdelijk. Die groep, laat ze ons de betere middenklasse noemen, zit thuis, werkloos. Ze kunnen nergens naartoe, mogen amper buiten. Boeken lezen en Netflix kijken gaat op de duur ook vervelen. Dan maar opruimen, schoonmaken, schilderen, herstellen, verbouwen, onkruid wieden, perkjes aanleggen en bomen planten. Zo komt het dat je overal leest, hoort en ziet dat iedereen z'n kot op orde heeft.

Alles blijft zoals het was

Er bestaat ook nog een andere groep werknemers. Zij die het geluk hebben te kunnen of mogen blijven werken. Veelal telewerken. Al die mensen werken nog steeds fulltime (of deeltijds als ze dit vooraf ook al deden). Heel vaak zelfs meer, of harder, dan in de precoronatijd. Als compensatie hebben ze geen last meer van de ochtend- en avondspits. Dat scheelt weer op de stress-schaal. Deze mensen hebben geen tijd om allerhande klusjes en klussen te doen. Ze moeten werken, al is het soms van thuis uit. Ze zijn voor acht uur de deur uit of aan de computer en om half vijf stoppen ze ermee. Wat later zijn ze thuis. Eerst nog boodschappen doen, eten maken, de vuile was in de machine en de propere kleren in de kast hangen. Hier en daar wat opruimen en eens stofzuigen. En dan is het half elf, bedtijd.

Je hoort die groep mensen niet klagen. Ze doen gewoon voort zoals ze altijd al gedaan hebben. Niks speciaal, dat is nu eenmaal het leven. Maar ze raken wel gefrustreerd door die artikels in tijdschriften, reportages op radio en TV en posts op sociale media van mensen die nu tijd hebben om alles te doen wat zij ook wel zouden willen doen. En nee, het is geen jaloezie. Verre van, want ze zijn blij dat ze mogen of kunnen gaan werken. Het is velen niet gegeven vandaag. En nee, ze vragen ook geen applaus of witte lakens aan het raam. Laat ons dat voorbehouden voor alle mensen die het écht verdienen. Het enige dat deze nog werkende mensen vragen is wat erkenning en begrip. Ze worden zelden gehoord want uiteraard geen tijd voor interviews of sociale media.

Voor al deze, gelukkig werkende, mensen: Bedankt dat jullie er zijn! Bedankt om mee de economie te ondersteunen! Bedankt om sociale contacten te onderhouden, op veilige afstand! Bedankt om het Covid-19 virus niet te verspreiden! En ik help het hopen dat 'de politiek' ook aan jullie denkt, na de armen, de daklozen, de vluchtelingen, de echte werklozen, de zorgverleners, de hulpdiensten, de bedrijven op de rand van het bankroet en al die anderen die alle steun meer dan goed kunnen gebruiken en nodig hebben.