MIA

De middenstand regeert het land

beter dan ooit tevoren

Mia heeft het licht gezien

ze zegt, niemand gaat verloren

Een fantastische tekst, vind je niet? Diepzinnig, tijdloos, maar brandend actueel. Een Nobelprijs waardig. In ons land is het dan wel niet de middenstand die regeert, het grootkapitaal des te meer. Vermogenswinstbelasting of meerwaardetaks zullen dit niet veranderen, hoe hard CD&V ook haar best doet. Sterren als Kris Peeters komen en gaan maar het kapitaal blijft bestaan. En zolang de ‘Kracht van Verandering’ niet in werking treedt zal dit ook zo blijven. Zeker als het afhangt van de bedenkers van deze slogan.

Niet dat er iets mis is met geld verdienen. Integendeel. We willen allemaal meer, toch? Maar, ‘t zijn zotten die werken, je wordt er niet rijk van. Het alternatief is, zo leren we tegenwoordig uit verschillende reclamespotjes, beleggen in aandelen. Aandelen! Er was een tijd dat de hardwerkende Vlaming groen uitsloeg van het woord alleen al. Tegenwoordig heeft iedereen aandelen, al was het maar in de vorm van pensioen- of verzekeringsfondsen. Kleine aandeelhouders worden dan ook ontzien in het voorstel van Kris Peeters. De grote aandeelhouders ontzien zichzelf wel. Daar is geen hervorming tegen opgewassen. Het resultaat is dat heel die heisa dus een maat voor niets is. Enkel van symbolische betekenis, maar met symbolen komt er geen brood op de plank.

De bedoeling was, zo mogen we hopen, nobel. Maar een grote hervorming, een tweede taxshift, doe je niet ‘overnight’. Die nachtelijke vergaderingen tegen de klok met steeds vooruitschuivende deadlines, zijn uit zichzelf contraproductief. Ik denk niet dat er één communicatiespecialist die methode aanbeveelt. Een degelijke voorbereiding en overleg lijken meer aangewezen. Door zijn voorstel gewoon plompverloren op tafel te smijten heeft Kris niet alleen een crisette veroorzaakt maar ons landje, met al een behoorlijk ingedeukt imago, nog maar eens te kakken gezet in een commedia dell arte, die zelfs de betreurde Dario Fo niet kon verzinnen. Eigenlijk verdient Kris Peeters de Nobelprijs voor literatuur.

Het lijkt er trouwens op dat het Noors Nobelcomité dit jaar ook onder tijdsdruk stond om hun deadline te halen. Eerst gaat de Nobelprijs voor de vrede naar een president die blijkbaar niet in staat is vrede te sluiten, wat later gaat de prestigieuze prijs voor literatuur naar een liedjeszanger, een singer-songwriter, zo je wil. Niet dat het president Santos niet gegund is. De man heeft jarenlang hard gewerkt voor en aan de vrede in zijn land. Daarvoor verdient hij zeker de nodige erkenning. Zijn prijs had net iets meer glans gekregen mocht hij er ook daadwerkelijk in geslaagd zijn. Ook Bob Dylan verdient zijn prijs. Al zou de vredesprijs voor hem beter gepast zijn, na zijn jarenlange activisme tegen bv. de oorlog in Vietnam.

Op die manier komt de Nobelprijs voor literatuur vrij voor Kris Peeters.