Sinds de industriële revolutie in de 19de eeuw heeft de socialistische beweging gevochten voor het welzijn van de mensen en de arbeiders in 't bijzonder En ze heeft heel wat bereikt: 36-uren werkweek, wettelijk pensioen, kinderbijslag, betaald verlof, 13de maand, ... . Je mag er niet aan denken hoe de wereld er zou uitzien als we ze hadden overgelaten aan de kerk en de vrije markt!
Toch zijn er ook aan de ontvoogding grenzen. Ik kan nog leven met een middagmaalvergoeding, alhoewel er met 's morgens boterhammen smeren niks verkeerd is. En als je daar, zoals ik, te lui voor bent, koop je een broodje of Aiki Noodle op eigen kosten. Da's toch de logica zelf. Wat er dan weer over is, is het opsparen van ziekteverlof. Ik ben maar wat blij dat de vakbonden decennia terug na lange stakingen het recht hebben verkregen dat we als werknemer ziek mogen zijn zonder daar aan toe te leggen. Lang leve de sociale zekerheid! Maar, als je niet ziek bent, heb je geen recht op ziekteverlof! Je kan die dagen waar je zogezegd recht op hebt dan ook niet opsparen tot aan je pensioen. Stel dat je nooit ziek bent en stel dat je een carrière hebt van 40 jaar, zo mag je zogezegd 2,5 jaar vroeger op pensioen! En dan maar klagen dat de sociale zekerheid onbetaalbaar wordt.
Er is één sector waar het echt al te gortig wordt. Velen denken nu wellicht spontaan aan het onderwijs. Maar nee, die mensen hebben weliswaar niet te klagen maar ze kunnen niet tippen aan de banken!
In de financiële sector krijgen ze alles, zoals bij Citroën. Naast alle al niet te onderschatten voorzieningen die alle Belgische werknemers genieten, plus de voordelen die gelijk staan met die die ambtenaren krijgen, plus alle Christelijke, Islamitische en Joodse verlofdagen met bijhorende brugdagen, en de Nationale, Vlaamse en Waalse feestdagen en de feestdag van de Duitstalige gemeenschap en die van het Brussels gewest, hebben de bankbedienden óók nog recht op een eigen Bankholiday! En normale hardwerkende Vlaming werkt zo'n 240 dagen per jaar. Ik denk dat de bankiers niet aan 200 komen. En als je dan zou denken dat ze tussendoor ook echt werkten, 't zou nog te verdedigen zijn. Maar nee, niks daarvan! De kantoren zijn geopend van 09.30h tot 11.30h en van 14.00h tot 15.30h. Da's 3,5 uur per dag alstublieft. Maar ja, we werken ook als de kantoren gesloten zijn – hetzelfde argument als de leraars, die moeten ook lessen voorbereiden en verbeteren – krijg je dan als tegenreactie. Wat doen ze dan, vraag ik me in godsnaam af. De kas tellen? Geloof het maar niet. Alles gaat toch digitaal en via PC-banking. Dat kost minder voor de bank omdat de bedienden dan juist minder moeten werken ... . Waarom we dan voor al die bankkaarten, VISA-kaarten, Homebanking enzovoort extra moeten betalen en waarom er beheerskosten aangerekend worden op een rekening waar al jaren geen verrichtingen op gebeuren, is mij dan ook een raadsel.
Maar dit ter zijde. Werken is voor bankiers blijkbaar een vies woord. Deze week had ik een afspraak met de Dexia-bank in Deurne, om half één. Ik was tien minuten vroeger op de plaats van de afspraak. Blijkbaar werd het kantoor verbouwd en stonden er twee containers voor de deur. Eén container was voorbestemd voor geldautomaten en printers voor rekeninguittreksel - dan moeten de bankbedienden ook die niet meer printen wanneer de kantoren niet open zijn. Aan het raam van de andere container hing een groot, met de hand beschreven, papier met de mededeling dat wie een afspraak had zich in de container moest aanbieden. Uiteraard was de deur op slot. Veiligheid, weet je wel. Dan maar op de bel gedrukt. En nog eens. Daarna wat langer gebeld, even gewacht en nogmaals op de bel gedrukt. Ik ben dan maar rond de container gelopen tot op een binnenkoertje van de bank. Daar was een deur met bel en zo'n oog, zodat de mensen binnen kunnen zien wie er buiten in d e kou staat. Ik heb me expres in het vizier van het oog gezet, zodat ze zeker zouden weten dat het geen belleke trek, of erger, een overval was. Geen reactie. Terug naar de container en nogmaals gebeld, en gebeld, zelfs volgens het welbekende deuntje van Officer Krupsky uit West Side Story (tem tetteretara tem tem). Weer geen gehoor. Toen bedacht ik dat ik ook gewoon kon telefoneren. Na de kiestoon meldde een elektronische mevrouw me heel lief en rustig dat de kantoren geopend waren van ... ik heb dan maar opgehangen. Dan maar naar de container met de automaten. Daar heb ik als een halve garen staan zwaaien naar de beveiligingscamera's in de hoop zo opgemerkt te worden maar mijn hoop bleek ijdel. Plots hoorde ik achter die automaten stemmen van echte mensen. Vanaf de buitenkant bekeken was er inderdaad nog een kleine plaats achter de automaten. Als een gek ben ik op die metalen container beginnen kloppen in de hoop een bankbediende uit zijn welverdiende middagpauze te halen. Achteraf bleken de stemmen alleen in mijn hoofd te weerklinken. Je zou voor minder psychiatriepatiënt worden. Op straat zei een mevrouw tegen me dat ze waarschijnlijk allemaal gaan lunchen waren. Op dat moment zakte de moed me in de schoenen. Het was ondertussen wat beginnenmotregenen. Moedeloos, kwaad en met de adrenaline boven het alarmpeil ben ik terug naar 't werk gereden, waar ik opnieuw de draad heb opgenomen van mijn internationale meeting met mijn belangrijkste zakenpartner die ik anderhalf uur vroeger alleen met zijn computer had achtergelaten en die door een collega tijdens de lunch werd ge-entertaind tijdens mijn afwezigheid. Tot iets na zes hebben we druk doorvergaderd. Achteraf bedacht ik dat ik tijdens deze ene werkdag meer uren had gepresteerd dan de bankbediende waarmee ik een afspraak had in een hele week.
De banken, 't is nog erger dan 't onderwijs!
Dirk
Geen opmerkingen:
Een reactie posten