Tegen Strijd

Herinner u de fijn-stof-smog periode van enkele weken geleden. Het was enkele dagen windstil en droog geweest. Dagen na elkaar ziet men in de meetstations te lande de concentraties fijn stof stijgen. Wanneer deze de drempelwaarde overschrijden wordt een snelheidsbeperking van 90 km/h opgelegd. Waar en voor wie en hoelang is niet altijd even duidelijk maar dat is een ander verhaal. Op de radio komt een professor vertellen dat het fijn stof in Vlaanderen ten eerste hoofdzakelijk afkomstig is van onze buurlanden, en ten tweede, dat slechts 1% van de actuele stofconcentratie veroorzaakt werd door het verkeer. Een minuut later komt een woordvoerder van de Vlaamse Milieumaatschappij vertellen dat fijn stof wel degelijk voor het grootste deel afkomstig is van het verkeer, meer bepaald van dieselmotoren. Beide eminenties die nochtans over dezelfde informatie kunnen beschikken komen tot tegenstrijdige bevindingen. Wat er ook van aan is, de snelheidbeperking komt er. Tijdens deze periode van snelheidbeperking worden weliswaar hoge doch lager dan verwachtte stofconcentraties gemeten. Nu is de vraag: had de professor ongelijk en is het verkeer dan toch de hoofdverantwoordelijke, of, waren de mathematische modellen en dus de verwachtingen fout? Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat de files in Vlaanderen tijdens de snelheidsbeperking langer waren dan anders wat zeker meer stof de lucht heeft ingestuurd. Is die dan niet gemeten? Deze vraag is echter nooit door de media gesteld en de argeloze luisteraar, kijker of surfer zal het antwoord dan ook nooit kennen.

Het valt me al geruime tijd op, niemand is het nog eens met elkaar. Op zich is dat niet erg, of beter, gelukkig is het zo. Want als iedereen steeds iedereen gelijk geeft is er geen kritiek meer. En een kritiekloze samenleving vervaagd, is zonder waarden en aanvaard de dictatuur. Anderzijds, altijd mekaar bekampen, niemand het licht in de ogen gunnen, altijd tegen zijn gewoon om tegen te zijn, brengt mensen in de war. Iedereen begint aan alles en zelfs aan zichzelf te twijfelen. Dat is niet goed voor het individu en nog minder voor de samenleving.

Maar je kan er nier meer onderuit, we leven vandaag in een kritiek-om-de- kritiek wereld. Wat er ook gebeurt, Er zijn er altijd wel die het goedkeuren en anderen die tegen zijn. Beide kampen hebben zo hun eigen argumenten die met recht en reden verdedigd worden. Niks verkeerd aan, natuurlijk niet. Maar in deze mediageile wereld wordt elk meningsverschil op de spits gedreven op een openbaar forum: radio, TV of internet. Alleen, de discussies worden nog zelden tegen mekaar gevoerd maar naast elkaar. Confrontaties worden als de pest gemeden. Wanneer dat dan toch gebeurt probeert de moderator van dienst, op het moment dat het juist spannend wordt, de gemoederen te bedaren door over te schakelen naar een ander thema. Conclusies, zeker de juiste, worden zelden getrokken.

We, of beter, de media, zoeken de strijd, niet de dialoog. Het resultaat is dat mensen verdeeld worden in 2 kampen. De pro’s en de contra’s. De keuze wordt gemaakt op basis van foute, of te beperkte informatie. De massa wordt dus gepolariseerd. Alweer koren op de molen van hen die hier goed garen bij spinnen. Want polarisatie versterkt de extremisten aan beide kampen. Dat is nu eenmaal een gekende wet in de samenlevingspsychologie. De marketeers van bedrijven, belangengroepen en politieke partijen maken daar al jaren handig gebruik van. De media laat zich gebruiken.