De weg naar Hamelen

Ergens in het begin van de zeventiger jaren liep op de Nederlandse televisie een populaire jeugdserie: ‘Kunt u ons de weg naar Hamelen vertellen meneer?’.  De serie gaat over een sprookje van de Grimm broeders waarin het verhaal vertelt wordt van een rattenvanger die uiteindelijk kinderen ontvoert omdat de stad niet wil betalen voor zijn geleverde prestatie, nl. het vangen van ratten.  Deze week gebeurde iets gelijkaardigs, ook met ratten in de hoofdrol, maar in een grote stad, Antwerpen.  En het kwam ook op TV, uitgesmeerd in ‘t lang en in ‘t breed.  De rattenvanger van dienst is deze keer de Belgische voetbalbond.  De ratten zitten op ‘t Kiel!  Ook bekend als ‘Den Beerschot’.  Deze voetbalploeg, want dat is den Beerschot, kan zijn spelers en personeel niet meer betalen, en belangrijk, ook vadertje staat niet: er is een niet onaardige achterstallig bedrag verschuldigd aan de sociale zekerheid.  Daarom krijgt de club geen licentie meer en mag dus volgend jaar niet aantreden in de hoogste voetbalklasse maar moet degraderen naar ‘derde’.  Meer dan een tussenstap is dat niet want sportief heeft Beerschot de wind niet in de zeilen, maar da’s weer een heel ander verhaal.

De rol van de kinderen uit het sprookje van Grimm wordt in dit levensechte verhaal gespeeld door de supporters, de medewerkers, de sponsors, de toeleveranciers de handelaars en cafés uit de omgeving, de inwoners van ‘t Kiel en, bij uitbreiding, alle Antwerpenaren, de omwonende van den Bosuil uitgezonderd.  Dit brengt ons bij de essentie van de moderne versie van dit aloude sprookje. Die essentie is natuurlijk dat profvoetbal al lang geen sport meer is maar pure, platte ‘commerce’ op ‘t scherp van de snee.  Het kapitalisme ten top.  Alexander De Croo begint er van te watertanden.  De spelers zijn veel te dure handelswaar en alles, maar dan ook alles, moet geld opbrengen.  Dit lijkt sterk op de vastgoedbubble die enkele jaren geleden de hele wereldeconomie liet instorten.  Het probleem beperkt zich niet tot het voetbal, ook toppers uit andere populaire sporten, wielrenners, tennissers, golfers, … hebben een handelswaarde die vele malen hoger ligt dan hun werkelijke waarde.  Het houdt niet op bij de sport.  Popmuziek, filmindustrie, media, internet, ga zo maar door.  Eigenlijk is heel ons economisch systeem, alle bedrijven, diensten en overheden samen te vergelijken met den Beerschot, en dus met de ratten van Hamelen.  De kinderen, dat zijn wij, burgers, werknemers, steuntrekkers en armoezaaiers.  Vroeg of laat zal de bubble barsten.  Economen genre Geert Noels hebben er al voor gewaarschuwd.  De kinderen zullen echt de kinderen van de rekening zijn.

Het wordt tijd dat voetbal terug over voetbal gaat.  Wielrennen opnieuw over koersen, muziek weer over liedjes en dat de waarde van een bedrijf weer bepaald wordt door wat het maakt.  Terug dus, naar de échte, reële economie.  Een omgeving waar je een Euro betaald voor iets dat een Euro waard is!  Dan pas zullen de echte ratten, de grootbanken en speculanten, voorgoed uit Hamelen verdreven worden.