2248

Kani had net het eerste deel van haar cursus ‘Geschiedenis van de 21ste eeuw’ op de in haar hoofd ingeplante geheugenchip gedownload van het ultranet. Haar P-QCPU (Personal Quantum Central Processing Unit) was in haar linker hersenhelft bezig met de verwerking en analyse ervan. Ondanks de enorme rekencapaciteit en snelheid van de QCPU en de betrouwbaarheid van het Doors 11th Dimension operating system, liep haar systeem steeds weer vast. Niet dat je daar veel van merkte want Doors herstart en herstelt automatisch, maar toch. Wat was er toch mis met dat bestand van het begin van de 21ste eeuw? Ze vroeg raad aan haar vader. Die beschikte naast zijn kwantumbrein ook nog over een actief hersencompartiment met klassieke neuronen. Niet dat hij dit nog veel gebruikte maar voor onlogische modellen die zelfs niet in multidimensionele niet-lineaire matrices konden gegoten worden bleek het toch nuttig.

Tja, zei hij, nadat ze het bestand via GreenTheeth hadden uitgewisseld, die problematiek van meer dan 2 eeuwen oud laat zich niet analyseren door moderne technologie. Ik zal een patch maken zodat het meest geavanceerde deel van jouw QCPU even wordt uitgeschakeld als er een geterroriseerd bestandsdeel moet verwerkt worden. Ik implementeer het dan wel in het volgend Service Pack. Enkele ogenblikken later was de patch bij Kani geïnstalleerd. Eindelijk kon ze aan de analyse beginnen. Ze sloot zichzelf aan op haar virtueel Panoramic View Screen multiwave surround sound system. Het eerste deel van de geschiedenis van de 21ste eeuw speelde zich nu voor haar ogen en oren af. Ze kon de data nu wel opslaan in de datasofa en opvragen, dupliceren, converteren en reproduceren, maar echt begrijpen tot op het bit deed ze niet.

Het was ook niet te begrijpen. In de 20ste eeuw had je verschillende nationale staten en na wat gruwelijke oorlogen was de wereld weer geherformatteerd tot en redelijk stabiel systeem. In de tweede helft van die eeuw was er een duidelijk streven naar unificatie in Europa wat door de globalisering tegen het eind van de 21ste eeuw had geleid tot het Global Pacification Charter. Dat was trouwens sinds kort ook door Antarctica geratificeerd. Tegen die entropische stroming van coagulatie in waren er blijkbaar enkele gebieden zoals Kosovo en Vlaanderen die er zich volledig tegen verzette. Zagen de stamhoofden in die gebieden dan niet dat de toenmalige nationale staten langzaam maar zeker sublimeerden in een Europese Unie die aan de basis lag van de huidige Euraziatische Federatie? Waarom wilden bendeleiders als Leterme en De Wever alles herverkavelen in kleinere regio’s? Die regio’s zouden ze dan later terug samenbrengen in een Europese confederatie. Alsof je een appel en een peer eerst verdeelt in partjes om er dan een fruitmand van te maken. Een compleet onlogische energieverspilling was het geweest. Ze hadden toch moeten weten dat hun systeem steeds streefde naar een hogere entropie. Door de hoge graad van entropie die nu, in de 23ste eeuw, was bereikt, waren er nauwelijks nog spanningen. Zelfs op de eens zo beruchte as van het kwaad was het al meer dan een eeuw rustig. Enfin, Leterme en de rest van zijn rechtse volgelingen waren tegen de helft van de 21ste eeuw verbannen naar Antarctica. Misschien daarom dat hun nazaten de laatste waren om het Global Pacification Charter te ondertekenen. ’t Zit blijkbaar in het bloed.